“อาคารหลังนี้ไม่จำเป็นต้องมีสีสันแปลกปลอมเลยสักนิด” ผมครุ่นคิดในใจแบบเงียบงัน “แค่ปล่อยให้มันยืนอยู่ด้วยลมหายใจของตัวเอง เผยอิฐเก่า ปูนดิบ และร่องรอยเวลาที่ซื่อสัตย์ต่อความจริง ก็งดงามกว่าภาพวาดที่พยายามจะสดใสแต่กลับซีดเซียวเสียอีก”

ผมยืนอยู่นานกว่าที่ตั้งใจ รู้สึกเหมือนใจตัวเองกำลังถามใครบางคนว่า เหตุใดเราจึงต้องปิดบังความงามแท้จริงของอดีตด้วยสิ่งที่ไม่ใช่ของมัน “เมืองเก่าน่ะ งดงามเพราะมันเป็นตัวของมันเอง” ผมคิด พลางเดินต่อไปอย่างค่อยเป็นค่อยไป ปล่อยให้ความเสียดายในใจคลอเคลียอยู่เงียบๆ.